“Ik zou de tijd wel terug willen draaien,” wordt er wel eens gezegd. Dit weekend mogen we dat letterlijk doen. De klok gaat een uur achteruit. We kunnen een uur langer slapen. Hoe lekker is dat! Het is ook fijn dat het daardoor de komende paar weken ’s morgens weer even wat vroeger licht is. Dat maakt het opstaan voor slaapkoppen als ik net wat makkelijker.

Maar meestal wordt deze uitspraak in een andere context gedaan. Als er iets is gebeurd dat je ongedaan wilt maken.

Het overkomt ons allemaal wel eens. Je hebt een fout begaan, iemand gekwetst of een verkeerde keuze gemaakt.

Soms vallen de gevolgen mee. En zit je ‘alleen maar’ met een schuldgevoel.

Maar de gevolgen kunnen ook enorm zijn. Door jouw toedoen is er iemand ziek geworden, ontslagen, beschadigd,……

Maar de tijd is niet terug te draaien. Gedane zaken nemen nu eenmaal geen keer. Het is wat het is. Dus even diep ademhalen en doorrrrrrr…..

Veel mensen gaan op deze manier met hun fouten om. Ze stoppen ze diep weg en doen net alsof er niets is gebeurd. En vaak lijkt dat goed te werken.

Lijkt…. Want het schuldgevoel en de schaamte zitten er nog wel. Diep verstopt, maar toch…..

Er komt nog een moment van schaamte, nog een gebeuren waar je je schuldig over voelt. De negatieve gevoelens stapelen zich op. Het wordt steeds lastiger om ze te onderdrukken. Het is net een bal die je onder water probeert te houden. Eerst gaat het nog wel, maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt het moeilijker. En op een gegeven moment plopt de bal naar boven.

Zo is het ook met je gevoelens. Je probeert ze weg te duwen, te negeren. Eerst lukt dat nog wel, maar het kost je steeds meer kracht en energie. En op een gegeven moment is er geen houden meer aan. Je gevoelens banen zich een uitweg naar de oppervlakte.

Dan heb je de poppen aan het dansen en zijn de rapen gaar. Je krijgt last van hoofdpijn, stress of overspannenheid. Misschien zelfs van alle drie tegelijk en meer….

Als het eenmaal zover is, kun je niet meer doen alsof er niets aan de hand is. Je zult wat met je gevoelens aan moeten. Je zult het verleden onder ogen moeten zien en ermee afrekenen. Geen gemakkelijke opdracht, maar wel noodzakelijk.

Voel jij je schuldig over iets wat je hebt gedaan of gezegd? Zoek dan contact met de ander, drink samen een kop koffie en bied je excuses aan. Vind je dat (nog) te moeilijk? Stuur dan een kaartje, een mailtje of een bos bloemen. Maar blijf er vooral niet langer mee rondlopen. Je doet jezelf en de ander onnodig pijn.

Moeilijk? Ja. Onmogelijk? Nee.

“Als ik zwak ben, ben ik sterk in de kracht van mijn Heer.“ (2 Korinthe 12 : 10)

Oef! Mijn agenda is wel heel erg vol! Nog twee weken te gaan tot de bruiloft van onze dochter en nog zoveel te doen! Mijn to-do-list is lang, heel lang. En de deadlines zijn talrijk. Niet zozeer voor de bruiloft als wel voor alle dingen die ik voor die tijd gedaan wil hebben.

Als ik niet oppas laat ik mij meesleuren in de stroom van actie, van onrust, van stress. En dat is nu juist wat ik niet wil. Ik wil mij niet gek laten maken door alle dingen die er te doen zijn. Ik wil er juist van genieten.

Ook jij hebt elke ochtend de keuze. Laat je je deze dag leiden door onrust, door angst, door stress en maak je hem zwart? Of ontvang je deze dag als een geschenk van God en vul je hem met prachtige kleuren? Laat je je meesleuren in de maalstroom van het leven of geniet je  van de dingen die je doet?

 

 

He bah!! Een wegomleiding! Dat kan er ook nog wel bij vanmorgen. Ik ben al wat later voor mijn werk en nu moet ik ook nog omrijden. BAH! BAH! Mopperend sla ik af naar rechts. Even later zie ik een bord met einde omleiding. Hoezo einde omleiding? Ik ben echt nog niet waar ik wezen wil en ik heb geen idee waar ik wel ben.  Hoe kom ik op de plaats van bestemming?  Ik sla linksaf – doodlopend. Terug dan maar en naar rechts – loopt ook dood, op wegwerkzaamheden. Ik probeer hier en daar een zijweg, kijk op google maps, maar ik kom er niet uit.  BAH! BAH!! BAH!!!

Aan deze dwaaltocht moet ik denken als ik een jonge vrouw tijdens een adviesgesprek hoor zeggen dat ze niet meer weet wat ze moet doen. De één zegt dit, de ander dat. Maar wat ze ook probeert, ze komt geen steek verder. Elke weg loopt dood. Ze heeft de hoop op een rustiger leven zonder stress eigenlijk al opgegeven.

Herken je dit? Ga dan eens terug naar de basis, de randvoorwaarden. Die kennen we allemaal, jij ook. Alleen slaan we ze nogal eens in de wind. Ik net zo goed.

Let op, dit zijn ze:

  • gezond eten (volgens de schijf van vijf)
  • voldoende bewegen (elke dag een half uurtje)
  • voldoende slapen (elke nacht zo’n 8 uur)
  • tijd nemen om te ontspannen en tot rust te komen

Simpel he? Maar juist omdat ze zo simpel zijn, zijn we geneigd er niet veel aandacht aan te besteden. Of we beginnen vol goede moed aan het één, of het ander, maar laten het al snel weer versloffen. De kunst is om het vol te houden. Succes!

Enne…. wil je meer weten, download dan mijn e-book.

Afgelopen week kreeg ik twee keer een dankbaarheidslijstje onder ogen. De één met nog meer dankpunten dan de ander. In beide gevallen kwam het lijstje van iemand die het op zijn zachtst gezegd niet makkelijk heeft. De één is chronisch ziek; de ander heeft het psychisch erg zwaar. Beiden zijn niet in staat om de meest simpele dingen op te pakken, laat staan om voor hun gezin te zorgen of om te werken. Weinig reden tot dankbaarheid zou je zo zeggen. Alle reden tot verdriet, sombere gedachten en boosheid. En tóch kozen deze moedige mensen ervoor om een lijstje op stellen met punten waarvoor ze dankbaar zijn.

Uit ervaring weet ik hoe moeilijk dat is als je in een woestijnperiode van je leven zit. Je moet de punten zoeken, bij elkaar schrapen. Het is als het zoeken naar een klavertje vier in een weiland. Zeker als je niet iedere dag hetzelfde riedeltje wilt herhalen. En helemaal als je ervoor kiest om ook echt dankbaar te zijn. Wij mensen zijn zo geneigd om alleen te kijken naar wat niet goed gaat dat we vergeten om ons heen te kijken en te zoeken naar geluksklavertjes.

En dat is nu precies waar het misgaat. Bij mij tenminste wel. Als we niet oppassen lopen we rond met  gebogen hoofd, letterlijk en figuurlijk. We zien alleen nog maar de modder en het vuil waar we doorheen lopen. Als we omhoog zouden kijken, zouden we de lucht zien, de wolken, de vogels en de zon; dan zouden we Gód zien.

In mijn woestijnperiode besloot ik omhoog te kijken. Om te zoeken naar lichtstraaltjes die dwars door de donkere  wolken van mijn bestaan heen drongen. Die lichtstraaltjes schreef ik op. Iedere dag minstens vijf. Verplicht. En altijd anders dan de dagen ervoor. Ik ontdekte Gods zegeningen in de kleinste dingen. Zijn aanwezigheid hield mij op de been.

Inmiddels ben ik gestopt met het maken van een lijstje. Maar ik probeer nog steeds bewust elke dag te zoeken naar punten om dankbaar voor te zijn. Dankbaarheid helpt tegen sombere gedachten, nare gevoelens, angst en stress.

Waarvoor ben jij vandaag dankbaar?

“Het is net of ik helemaal geen vakantie heb gehad!” verzucht een collega bij de koffie automaat. Ik kan wel met haar meevoelen. De heerlijk ontspannen weken op de camping lijken iets uit het verre verleden. En zelfs het vaartochtje van vorige week lijkt al mijlenver weg.

De scholen zijn weer begonnen. De leerkrachten dus ook. De meesten met frisse zin en moed. Heerlijk opgeladen in de vakantie en vol enthousiasme en energie. Ook al lijkt de vakantie misschien alweer even geleden.

 

Maar er zijn ook leerkrachten die er helemaal geen zin in hebben. Die het diep in hun hart zelfs helemaal niet zien zitten. Ze zijn moe, nog steeds. Ze zien op tegen al het werk dat op hen afkomt. Ze vinden hun groep te groot of te druk. Ze vinden de sfeer in het team niet prettig. Ze zien op tegen de contacten met ouders. Ze zien alle extra taken niet zitten. Ze voelen zich niet gehoord en gezien. Ze zijn hun vertrouwen in de organisatie kwijt. Hoe dan ook, ze zitten niet goed in hun vel, zien allerlei leeuwen en beren op hun weg en zijn gestrest.

 

Herken je dit? Wees eens heel eerlijk tegen jezelf…..

Ik had hier jarenlang last van. Toch bleef ik doorgaan op de weg en de manier die ik al jarenlang volgde. Oké, ik deed wel allerlei aanpassingen, maar wijzigde nooit rigoureus mijn koers. Het resultaat was een burn-out.

 

Toen pas ging ik nadenken. Nadenken over mijzelf. Over wat mij energie kostte en waar ik blij van werd. Over stimulerende factoren. Over ambities, dromen en passie. Over mijn levensmotto en mijn prioritieten. Over mijn talenten en gaven. Over het plan dat God met mijn leven heeft. Daar heb ik de tijd voor genomen en energie in gestoken. En het heeft mij veel, heel veel gebracht.

 

Nu weet ik wie ik ben, waar ik voor sta en wat ik nodig heb. God heeft een plan met mijn leven; Hij heeft mijn geluk voor ogen, niet mijn ongeluk (Jeremia 29 : 11). Hier vertrouw ik op, dit geeft mij rust. Ik ben gestopt met vechten; heb mijn gebalde vuisten geopend en leef met geopende handen. Open handen om Gods liefde te ontvangen en door te geven.

Wat een gigantische modderbende! Ietwat beteuterd kijken we naar de door ons gereserveerde kampeerplek met privésanitair. Eén en al modder en plas; daar gaan we onze vouwwagen echt niet middenin zetten. Niet leuk voor de vouwwagen, maar ook niet voor ons. We zien ons al gaan, broekspijpen opgerold, tot onze enkels wadend door de modder, op weg naar het toilet.

Bij de receptie begrijpen ze het probleem, we worden op een tijdelijke plek gezet. Ondertussen zal de modderpoel worden gedempt. Na enkele dagen krijgen we een telefoontje dat de klus is geklaard. Vol verwachting gaan we op pad. Al snel bereiken we de gewraakte plek. Er heeft een heuse metamorfose plaats gevonden; een hagelwitte zandvlakte schittert in het zonlicht.

Het probleem lijkt ogenschijnlijk opgelost, maar kamperen op een bouwplaats is ook niet wat wij in gedachten hadden toen we boekten. Bovendien wordt er voor het weekend nog veel meer regen voorspeld. Is het aanbrengen van wat zand voldoende om de modder voorgoed te weren? Weer gaan we naar de receptie…..

Bij veel mensen lijken stress en onrust in de vakantie te verdwijnen. Oppervlakkig beschouwd is dat ook zo. Maar heb jij al verder gekeken? Al dieper gegraven? Wat zit er bij jou onder de oppervlakte? Is de modder uit het verleden voorgoed verdwenen? Of kom je nog angst, onzekerheid, schuldgevoel, schaamte en pijn tegen als je dieper graaft?

Als dat zo is dan steken vroeg of laat de onrust en de stress weer de kop op. En iedere keer als dat gebeurt, zak je een beetje dieper weg in de modder. Net zolang tot er een burn-out, depressie of fobie ontstaat. Is dat wat je wilt? Nee toch?

Het is tijd om het verleden op te graven en te verwerken. Pas als je hebt afgerekend met de pijn uit het verleden, kun je worden wie je bent en genieten van het leven!

Wil je weten hoe je afrekent met het verleden? Neem dan contact met mij op voor een gratis gesprek. Ik help je graag!

Met onze kampeerplek is het helemaal goed gekomen. We kregen een prachtige plek toegewezen op “de bult”. Geen officiële plek, maar we zijn zelfs van stroom voorzien. Hier kunnen we in alle rust verder genieten van onze vakantie.

 

 

KlááááááBAM!!!!!  Luid kletterend valt er iets op de grond. SPLASH!!!!!

Even blijft het angstvallig stil. Dan hoor ik een aarzelende roep.

Ik  vlieg de trappen af, naar beneden.

 

Daar staat ze. In de gang. Verbouwereerd. Angstig. Onzeker.

Achter haar liggen duizenden glinsterende stukjes antieke spiegel.

Stress klinkt door in haar stem als ze uitlegt wat er is gebeurd.

Onzeker over mijn reactie; stel dat die woedend is….

 

Herken je dat? Dat je bang bent voor de reactie van een ander?

Dat je stress ervaart doordat je bang bent dat er iemand boos op je wordt?

Dat je iemand bijna niet onder ogen durft te komen uit angst voor zijn reactie?

Dat je met buikpijn aan dat gesprek begint?

 

“Men lijdt het meest

door het lijden dat men vreest

maar dat nimmer op komt dagen.”

 

Een oud gezegde, maar nog steeds waar. Zal wel niet veranderen ook.

Jammer dat we zo vaak gestrest zijn doordat we ons zorgen maken over iemands reactie.

Meestal valt het mee en is die lang niet zo erg als dat we vreesden.

 

En als die wel heftig is, wat dan nog? Wat is er doorgaans het ergste wat er kan gebeuren als er iemand boos op je is? Wanneer er iemand tegen je tekeer gaat, is dat echt niet leuk. Dat klopt. Maar heb je je wel eens afgevraagd waarom je dat zo erg vindt?

 

Meestal is dat angst voor afwijzing, ben je bang dat die ander je niet meer aardig vindt. En dat is inderdaad knap beroerd.

 

Maar….. boosheid heeft vaak een diepere laag. Het kan zijn dat het de ander de hele dag al tegenzit en dat jouw opmerking of actie de welbekende druppel is. Of de ander wordt boos uit een gevoel van machteloosheid. Of hij heeft gewoon een slechte dag.

 

Vaak is de woede helemaal niet persoonlijk op jou gericht, maar op de situatie.

 

En als het wel persoonlijk is? Wees eens eerlijk:  is het nodig dat je door iedereen aardig wordt gevonden? Is dat eigenlijk überhaupt wel mogelijk?

 

Mensen die belangrijk voor je zijn, blijven over het algemeen echt niet lang kwaad op je. En doen ze dat wel, dan hebben zij een probleem, niet jij.

 

Hoe het is afgelopen met de spiegel? Van de buurvrouw kreeg ik een nieuwe die ook heel goed past.

 

 

Kijk jij wel eens bij jezelf naar binnen? Weet je wat er zich in je hart, hoofd en lichaam afspeelt? En hoe die drie met elkaar verbonden zijn?

Begrijp jij jezelf? Weet je waarom je doet wat je doet en waarom je reageert zoals je reageert?

Weet jij waarom je zo chagrijnig wordt, als het hele aanrecht weer vol staat met vuile vaat? Of waarom je verdrietig wordt van een kind dat alleen op een bankje zit te kijken? Waarom je je mond houdt als iemand anders het niet met je eens is? Of boos uitvalt als er iemand voor je voeten loopt?

Voel jij je regelmatig chagrijnig en geïrriteerd? Krijg je stress van de mensen om je heen? Zou je hen het liefst willen veranderen of in ieder geval hun nare gedrag?

Laat ik je dit vertellen: je man, collega of buurvrouw kun je echt niet veranderen. Hoe hard je je best ook doet en hoeveel tips je ook geeft. Jij hebt nauwelijks of geen invloed op hun gedrag. Zij zijn wie ze zijn, daar is niets aan te veranderen.

Maar hoe kom je dan af van de irritatie en de negatieve gevoelens en gedachten die anderen bij je oproepen? Die er soms voor zorgen dat je maar blijft piekeren? Die je onrustig maken?

Wil je echt meer rust en ontspanning ervaren en genieten van het leven? Dan kun je het beste op zoek naar het waarom. Waarom voel je je geïrriteerd, gespannen en gestrest? En hoe kom je daarvan af?

Dat heeft te maken met wie jij bent. Met wat jij denkt en voelt; maar ook door wat jij hebt meegemaakt.

En dan kom ik weer terug bij het begin: weet je waarom je doet wat je doet en waarom je reageert zoals je reageert? Kortom: weet jij al wie je bent?

Wil je jezelf beter leren kennen of meer weten over dit onderwerp? Neem dan vrijblijvend contact met mij op. Ik help je graag om jezelf te ontdekken.

Eng? Welnee. Je bent sowieso een mooi mens, uniek en waardevol. Hoe ik dat weet? Omdat ik je Maker ken en Hij maakt geen rotzooi.

 

Heb jij dat ook weleens? Dat je je bij het maken van keuzes, laat leiden door de mening van een ander. Uit angst. Omdat je bang bent voor zijn reactie. Bang dat hij het niet met je eens is en boos op je wordt.

Hieraan moest ik denken toen ik onlangs in het oude Stavoren was. We waren op zoek naar het beroemde vrouwtje van Stavoren. Al vrij snel zagen we een wegwijzer die ons de juiste kant op stuurde. Maar we waren het plaatsje alweer uit voordat we het vrouwtje hadden gezien. Gelukkig zagen we nog een wegwijzer. Die wees de andere kant op, naar waar we vandaan kwamen.

Herken je dat? Dat het advies dat je van de één krijgt precies het tegenovergestelde is als dat wat je van de ander krijgt?  Ik wel. En het heeft mij in het verleden heel wat stress bezorgd.

Als ik naar de ene luisterde zou de ander wellicht beledigd zijn. En andersom. Kortom íemand zou het niet met mijn keuze eens zijn. En mij daar wellicht op aanspreken. Ik kreeg al buikpijn als ik eraan dacht.

In mijn coachingpraktijk kom ik ze ook nogal eens tegen: mensen die onzeker zijn. Zo onzeker dat ze zich in een hoekje terugtrekken. Zover mogelijk bij hun blazende medemens vandaan.

Heb jij dat ook weleens?
Dat je niet durft te doen wat je wilt?
Dat je niet durft te zeggen wat je denkt?
Dat je niet durft te vragen wat je nodig hebt?

Stomweg omdat je bang bent voor de ander. Voor de reactie van de ander. Voor de afwijzing van de ander.

Met mijn cliënten doe ik dan de ik-sta-als-een-boom-oefening. Ik leer ze stevig op hun plek te staan en te blijven staan.  Als een boom, stevig verankerd in de grond. Letterlijk, maar daardoor ook figuurlijk.

Je kunt het nu eenmaal niet iedereen naar de zin maken. Je zult uiteindelijk je eigen keuze moeten maken. En het niet maken van een keuze is ook een keuze.

Laat je niet in een hoekje duwen. Niemand is minder of kleiner dan een ander. Ook jij niet.
Jij mag net zoveel ruimte innemen als die ander. Jij mag er zijn!

Het enige wat telt in het maken van keuzes is wat God ervan vindt.

En is iemand het daar niet mee eens? Jammer dan, laat je geen angst aanpraten.

Enkele jaren geleden deed mijn dochter een tussenjaar op de Evangelische Hogeschool in Amersfoort. Eén van de vakken waarin ze les kreeg was levenskunst – je de kunst van het leven eigen maken. Werken aan je eigen levenshouding. Leren omgaan met tegenslag en negatieve ervaringen.

Is dit niet iets waar iedereen in onderwezen zou moeten worden? We krijgen allemaal te maken met moeilijke dingen in ons leven. Daarin hebben we geen keuze, het gebeurt gewoon. Ik kom dagelijks mensen tegen, in mijn praktijk en daarbuiten, die dit van harte kunnen beamen. Misschien (of eigenlijk meer waarschijnlijk) heb jij er ook mee te maken.

Dan heb ik ook goed nieuws voor je. We hebben namelijk wel de keuze hoe we omgaan met negatieve ervaringen.

We kunnen ons mee laten zuigen in een neerwaartse spiraal. In onze gedachten telkens maar weer de negatieve woorden die we te horen kregen, herhalen. De negatieve ervaring opnieuw beleven. Ons laten bedelven onder pijn en verdriet.

Negatieve gedachten hebben een negatief effect. Ze maken je moe, gespannen en gestrest. Met alle gevolgen van dien. Voor je het weet zit je in een negatieve spiraal.

Positieve gedachten daarentegen zorgen voor positieve energie en een positieve houding.

We kunnen er voor kiezen om positief te denken. Om aandacht te geven aan positieve dingen. Paulus schreef het 2000 jaar geleden al: “Schenk aandacht aan alles wat waar is, alles wat edel is, alles wat rechtvaardig is, alles wat zuiver is, alles wat lieflijk is, alles wat eervol is, kortom, aan alles wat deugdzaam is en lof verdient.” (Filippenzen 4:8)

Hoe raar het misschien ook klinkt: positief denken valt te leren. Niet door dingen te ontkennen, weg te drukken of te ontlopen. Wel door je in het leven meer te richten op de zonzijde.

Als wij op vakantie gingen naar verre oorden dacht ik altijd aan de lange reis die voor ons lag. Twee dagen in de auto, dan nog de vouwwagen opzetten en dan pas kon de vakantie beginnen. Voor manlief begon deze echter al zodra hij achter het stuur kroop en wegreed. Dat scheelde maar liefst twee hele dagen vakantieplezier!

Tot ik mij realiseerde dat we dezelfde situatie verschillend benaderden. Voor mij was de reis een bron van stress, uitputting en narigheid. Manlief genoot echter van de reis, het uitzicht en de muziek uit de radio. We richtten ons op verschillende dingen en dat gaf ons een heel ander perspectief.

Het zijn niet de omstandigheden die zorgen voor negatieve gedachten en gevoelens, ik ben het zelf.

Ik heb invloed op wat ik denk en daardoor ook op hoe ik mij voel. Telkens als ik een negatieve gedachte negeer en vervang door een positieve gedachte, heeft dit een positief gevoel tot gevolg.

Nu zit ik niet meer met een lang gezicht de reis uit; maar geniet van het uitzicht, de muziek en de picknicks onderweg. Hierdoor verandert ook mijn gedrag en stijgt de stemming in de auto.

Invloed uitoefenen op je gedachten begint met bewustwording. Hoe denk je? Positief of negatief? Ben je in staat om je negatieve gedachten te vervangen door positieve? Probeer het maar eens. Oefen jezelf erin om vooral aan leuke, gezellige en fijne dingen te denken. Schrijf ze op in een mooi schriftje en wees heel bewust dankbaar voor al het goede dat God geeft.

“Verander je gedachten en je verandert de wereld.” -Norman Vincent Peale-