In de schoorsteen van de overburen zit een nest. Een kraaiennest. De ouders zorgen goed voor hun kroost. Ze vliegen af en aan met overvolle snavels. Met veel geklapwiek en luid gekrijs scheren ze rakelings over de hoofden van nietsvermoedende voorbijgangers. Alles om hun naakte kwetsbare jongen groot te brengen. De overbuurman is wat minder nietsvermoedend en beschermt zichzelf met pan of paraplu als hij noodzakelijkerwijs door zijn tuin moet. Eén keer een bloedige pik van een scherpe snavel is voor hem meer dan voldoende.

Ik kijk toe vanaf de bank en bepeins wat er gebeurt. Mensen lijken wel wat op kraaien. Altijd druk in geklapwiek en gepik. En wellicht even onnodig.

 

Dat was vorig jaar. Blijkbaar is het goed bevallen. Wat betreft de kraaien althans. Want ook dit jaar duiken ze weer met takjes en al de schoorsteen in. De buren zien de bui al hangen en bestellen met spoed een vogelkap. Dat is een klap tegen de kop van de kraaien. De toegang tot hun toekomstige kraamkamer is geblokkeerd. Urenlang zitten ze op de rand van de schoorsteen, takjes in hun snavel. Dit stille protest leidt echter tot niets. Uiteindelijk druipen ze af om ergens anders opnieuw te beginnen.

Wederom kijk ik toe vanaf de bank. De kraaien hebben bijgeleerd. Dit keer geen geklapwiek en gepik.  Slechts wat gemopper in hun veren. Om vervolgens op zoek te gaan naar nieuwe mogelijkheden en kansen.

 

Ik blijf achter met een heleboel vragen. Hoe ga ik om met tegenslag  en bedreigingen? Verdedig ik mij met hand en tand? Blijf ik mopperen en klagen? Ook als dit tot niets leidt? Alleen maar energie kost  en stress oplevert? Of durf ik het onvermijdelijke te accepteren? Om vervolgens op zoek te gaan naar nieuwe mogelijkheden en kansen? Voorlopig heb ik genoeg om over na te denken.

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *