“Waar heb je dat dingetje gelaten!? Het lag hier!!” klinkt het beschuldigend. Ik help een vriend met het schoonmaken van zijn huis.  Als ik iets doe, doe ik het grondig. Ook als het iets is waar ik een hekel aan heb. Ik heb hem dus van te voren gewaarschuwd: “Zorg dat je alles hebt opgeruimd!” En zo te zien is dat ook gebeurd. Ik ga dus helemaal los. In stille regelmaat poetsend en vegend. Totdat vriendlief verschijnt. Gemopper en gestamp gaan hem vooruit….

Opeens ben ik bijna 30 jaar terug in de tijd. “Waar heb je het gelaten! Ik weet zeker dat het hier lag!!” klinkt het beschuldigend. Manlief. Hij en ik zijn nogal verschillend. Bij mij heeft alles een vaste plek. Orde in huis, is orde in mijn hoofd. Hij denkt daar wat anders over. Destijds leidde dat nogal eens tot strubbelingen. Hij omgeven door een donderwolk. Ik door een minstens zo grote wolk van schuldgevoelens. Met als gevolg dat ik het hele huis op zijn kop zette. Op zoek naar dat ene dingetje. Dat vaak pas later op een hele andere plek plotseling tevoorschijn kwam. “O. Ja.”

Tegenwoordig hebben we ons aan elkaar aangepast. Hij en ik. Er zijn nog zelden dingetjes zoek. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat de grootste aanpassing van hem komt, hij ruimt alles keurig op. Meestal.

De geschiedenis herhaalt zichzelf echter allang niet meer. Ik ga niet meer zoeken. Er is geen ruimte meer voor mijn schuldgevoelens. Het gemopper gaat langs mij heen. Hoe dat komt? Jaren geleden kreeg ik een eend cadeau. Een lief roze badeendje. Het echte cadeau zat in de boodschap: zoals waterdruppels van een eend afglijden, mag jij onterechte beschuldigingen van je af laten glijden.

Dit eendje staat nu op de plek waar ik mijn stille tijd houd. Een dagelijkse herinnering aan deze wijze les.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *