Voldoen aan verwachtingen

“Oh, lekker! Dat is vast voor ons!” roepen een paar jongens enthousiast als ze langs de keuken lopen. Chocolademelk, pepernoten en speculaas staan al klaar om uitgedeeld te worden tijdens het pakjesfeest. Afgelopen week stapelden de cadeautjes en surprises zich steeds verder op in de school. Sinterklaasliedjes klinken vanuit de lokalen.
 
“Vol verwachting klopt ons hart, wie er koek krijgt, wie de gard’ zongen we vroeger. Dat is inmiddels achterhaald. Geen piet meer die een roe bij zich heeft. Dat maakt kinderen maar angstig.
 
Sowieso zorgt het Sinterklaasgebeuren voor flink wat spanning en stress. Bij jong én oud. En dan denk ik nog niet eens aan de discussie rondom zwarte piet. En ook niet aan kinderen die onrustiger worden zodra het sinterklaasjournaal weer te zien is.
 
Nee, ik denk aan de verwachtingen die we hebben van onszelf. Zo sprak ik afgelopen tijd verschillende leerkrachten die druk waren met de voorbereidingen voor het feest. Leuke knutsels bedenken, de klas versieren, een surprise en een gedicht maken…..
 
En dan is er natuurlijk het feest zelf. Dat moet vooral leuk en gezellig zijn. En daarbij moet elke leerkracht, onderwijsassistent en stagiaire van de groep aanwezig zijn. Dat zijn extra uren werken, dus minder uren voor privé dingen. Onbetaald. “Waarom moet dat dan?” vroeg ik iemand ooit eens. “Ja, gewoon, dat is toch leuk voor de kinderen?” “Hoezo? Wat maakt voor hen het feest?” “Nou ja, mijn duo-collega verwacht dat ook.” “Is dat zo? Heeft hij dat gezegd?” “Nou nee, niet echt. Maar hij is er ook altijd als er iets bijzonders is.” “Nou en?” De twijfel en tweestrijd staan op haar gezicht te lezen. Het idee van thuisblijven lokt. Rust. Tijd. Maar kan dat zomaar? Is dat echt wel oké?
 
Ik betrap mijzelf er regelmatig op: dat ik geneigd ben om te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Of in elk geval aan de vermeende verwachtingen. Maar verwacht die ander dat echt van mij? Of ben ik weer zelf aan het invullen?
En wat als die ander het inderdaad verwacht? Is die verwachting dan reëel? Laat ik een ander mijn grenzen bepalen of doe ik dat zelf?
Durf jij je eigen beslissingen te nemen? Denk jij daar überhaupt wel eens over na? Of ben je een slaaf van je gedachten?

Aan wie ben ik eigenlijk verantwoording schuldig van wat ik doe? Van welke keuzes ik maak? Is het nodig om mijn keuzes altijd uit te leggen en te verdedigen?

Jarenlang volgde ik de mening van anderen. Vroeg ik mij af wat een ander er wel niet van zou vinden. Inmiddels heb ik geleerd dat ik het nooit iedereen naar de zin kan maken. Hoe ik ook mijn best doe. Dat het mij alleen maar belemmert. Dat het ervoor zorgt dat ik mij gevangen voel.

Daarom kies ik er tegenwoordig voor om mijn eigen keuzes te maken. Om mij niet langer te laten leiden door de mening en adviezen van anderen. Maar om te doen wat God van mij vraagt. Soms is dat heel duidelijk. Soms ook niet. Dan vraag ik mijzelf waardoor ik mij laat leiden: door liefde of door angst. Want waar God is, is geen angst. God is liefde. En liefde laat geen ruimte voor angst (1 Johannes 4).

Ik hoef mijn keuze dus niet te baseren op angst voor de mening van de ander. Ik mag ervoor kiezen om lief te hebben: in de eerste plaats God en daarnaast ook de ander als mijzelf. Als mijzelf…

Wil je doorpraten? Is dit iets waar je mee worstelt? Vraag dan een gratis adviesgesprek aan.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.