“Het is jouw schuld! Jij maakte zo’n lawaai dat ik er wakker van werd.” Ze kijkt me met een beschuldigende blik aan.

Vanmorgen bedacht ik dat het hoog tijd werd om de zolder eens flink onder handen te nemen. Al meer dan een maand heb ik er niet schoongemaakt. Er ligt dus een overvloed aan stof. En nadat ik er vorige week onverwacht een online training gaf, is het er ook nog eens een puinhoop. Niet mijn favoriete klus, opruimen en schoonmaken. Het is niet voor niets dat ik een huishoudelijke hulp heb. Maar dit wil ik toch echt zelf doen. Direct na het ontbijt ga ik aan de slag. Met de uitspraak ‘Eat that frog first’ in gedachten.

Met een uurtje is de klus geklaard en ga ik met een tevreden gevoel naar de koffie. Smaakt beter dan ‘frog’.

Maar daar staat ze dan, dochterlief, één en al verontwaardiging. Het ontbreekt er nog maar aan dat ze stampvoet. “Wil je dat nooit meer doen? Ik werd veel te vroeg wakker van de herrie. Ik sliep gisteren pas om twaalf uur, hoor. Nu ben ik niet uitgerust en dat is jouw schuld!”

Ik zou mij bijna schuldig voelen. Maar dat ga ik niet doen. Zíj is tenslotte degene die pas om twaalf uur sliep en daardoor om half negen nog niet is uitgerust. Waar ligt het probleem?

Herken je dit? Iemand die probeert om van zijn probleem jouw probleem te maken? Die moeder die te laat bij school is om haar dochter op te halen en vindt dat je wel erg vroeg buiten bent met de kinderen. Die vader die een slechte dag heeft gehad op zijn werk en vindt dat jij zoonlief geen straf had mogen geven. Die collega die onder schooltijd nog snel een kopie wil maken en vindt dat jij geen opdracht had mogen geven tot het 25 keer afdrukken van een werkboekje.

Waar ligt de echte oorzaak van het probleem? Bij de ander of bij jou? Vraag je dat eerst af voordat je je schuldig gaat voelen. Dat scheelt heel veel stress.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *