Noodopvang

“Het is zo ont-zet-tend saai! Mag ik alsjeblieft naar de noodopvang? Het liefst de hele dag!” Je zou je kunnen voorstellen dat een kind dit zegt. De hele dag thuis zitten en er niet op uit kunnen gaan, is niet iets waar de meeste kinderen blij van worden. Naar school gaan en met vriendjes spelen, is veel leuker. Het was niet voor niets dat veel kinderen erg verdrietig waren toen in december de lockdown begon. De hele glans was van de kerstvakantie af. Ze wisten nog veel te goed wat het is om lang thuis te moeten zitten.

Maar het is niet een kind die dit zegt. Het is de uitroep van een collega. Het online lesgeven is helemaal niet wat hij wil. Via een scherm praten met de kinderen is écht níet leúk. Inmiddels duurt het al twee weken. En het eind is nog niet zicht. Met een beetje pech komen er nog minstens drie weken bij. Geen leerkracht die daar op zit te wachten. Daarvoor zijn ze het onderwijs niet ingegaan. Om op een eenzame zolderkamer achter een laptop te zitten. Nee, wat ze willen is contact. Contact met de kinderen. contact met collega’s en contact met ouders. En dan bedoelen ze écht contact. Life. Van aangezicht tot aangezicht. Maar helaas, het zit er niet in.

Hoelang het nog gaat duren is onzeker. Misschien een week. Maar voor hetzelfde geld tot de voorjaarsvakantie. Menig leerkracht voelt zich een jojo. Hij wordt heen en weer geslingerd van links naar rechts; van boven naar beneden. 18 januari – 9 februari – 25 januari, misschien. Geen idee wat het gaat worden. Die onzekerheid breekt op. Doodmoe word je ervan.

En dan zijn we er nog niet. Daar is ook nog het gebrek aan ritme. En aan beweging. En plezier. Al met al genoeg ingrediënten voor een flinke portie stress. En dat is merkbaar, voelbaar. Eenzaamheid, somberheid en een unheimisch gevoel liggen op de loer. Slaan op de gekste momenten toe. Je moet wel heel sterk in je schoenen staan, wil je er helemaal geen last van hebben.

De oplossing? Die heb ik zo één-twee-drie niet voor je. De lockdown is een feit. Daar kun je niets aan veranderen. Dat ligt buiten je invloedsfeer. Je daarover opwinden kost alleen maar energie. En veroorzaakt nog meer stress.

Waar je wél wat aan kunt doen is je ritme. Maak een vast dagschema. Sta op tijd op. Zorg voor pauzes: drink een kop koffie in een andere stoel, maak een ommetje, eet gezond. En las ook tijd in voor ontspanning. Neem afstand. Relax. Misschien kan dat niet op de manier die je gewend was, maar zoek naar alternatieven.

Zorg dat jij de baas blijft over de situatie i.p.v. dat de situatie de baas wordt over jou.

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.