Er was een tijd in mijn leven waarin het donker was. Ik voelde mij als een boom in de winter: dor en doods. In deze periode maakte ik een schilderij van vilt en draad. Een boom met kale takken geplakt op een wit, met gesso bedekt doek. Geen spoortje licht en kleur te bekennen. Precies zoals ik mij voelde: leeg, kil, dor, doods.

De volgende dag zag ik tot mijn verbazing dat het kille witte doek was veranderd in een kleurig geheel. De gesso die ik op een eerder gebruikt schildersdoek had gesmeerd, was gebarsten. Door de barstjes en het wit heen kwamen de kleuren van het oorspronkelijke schilderij. Niet meer zo fel en levendig als eerst, maar als een belofte…

De belofte van zacht licht dat schijnt over ontluikend groen. Na de koude winter komt het voorjaar. Wat dor en doods was, komt tot leven. Schijnbaar dode bomen en planten bloeien volop. Eén groot feest van geuren en kleuren.

Ik maakte mijn schilderij af. De boom laat nu alle seizoenen zien. De seizoenen van het leven. Als ik er naar kijk, denk ik aan psalm 1:

Hij zal zijn als een boom

geplant aan stromend water

op tijd draagt hij vrucht

zijn bladeren verdorren niet

alles wat hij doet komt tot bloei

Als ik ben geworteld in het stromende water van Gods liefde kom ik tot bloei.

 

 

 

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *