In het verleden is mij eens groot onrecht aangedaan. Door mensen waarvan je dat niet zou moeten hoeven verwachten. Ik was woedend, verdrietig, onthutst… Alles in mij kwam in opstand. Ik wilde niets liever dan het onrecht aan de kaak stellen, mijn recht halen. En dat zou ik hebben gekregen ook. Maar dat zou heel veel tijd en energie gaan kosten. Was dat wat ik wilde?

Ik besloot het niet te doen. Klinkt simpel, maar dat was het niet. Ik merkte dat ik maar rond bleef lopen met wat er was gebeurd. Ik wilde het afsluiten, maar dat was vrijwel onmogelijk. Het liefst zou ik de hele kwestie uitpraten met betrokkenen, maar dat zou mij niets opleveren. Daarvoor was eerlijkheid en transparantie nodig van beide partijen en die was er niet. De zaak bleef dus bestaan in mijn gedachten. Telkens weer staken boosheid en pijn de kop op. Soms voelde ik zelfs iets van bitterheid.

Ik wist en merkte dat het niet gezond is om in boosheid te blijven hangen. Want dat leidt tot wrok. En wetenschappelijk onderzoek toont aan dat er duidelijk veel meer stress is op momenten dat je wraakzuchtig bent dan op momenten dat je vergevingsgezind bent. Ik moest dus leren loslaten. Zo niet voor de ander dan wel voor mijzelf.

Dus nam ik een besluit. Ik sprak mijn gedachten en gevoelens uit. Hardop. En aan het eind sprak ik ook mijn vergeving uit. Dat kwam niet uit mijn hart. Het was een wilsbesluit. Ik heb dat proces vaak moeten herhalen. Telkens als ik dat deed, kwam er meer ontspanning, meer rust. Wellicht zal ik het in de toekomst nog eens moeten herhalen. Maar uiteindelijk zal er blijvende vergeving en blijvende vrijheid zijn.

Vergeven hoef ik gelukkig niet alleen te doen, want dat zou niet altijd lukken. God wil mij erbij helpen. Hij wil mij leren om anderen te vergeven zoals Hij ook mij vergeven heeft.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *