Afgelopen week kreeg ik twee keer een dankbaarheidslijstje onder ogen. De één met nog meer dankpunten dan de ander. In beide gevallen kwam het lijstje van iemand die het op zijn zachtst gezegd niet makkelijk heeft. De één is chronisch ziek; de ander heeft het psychisch erg zwaar. Beiden zijn niet in staat om de meest simpele dingen op te pakken, laat staan om voor hun gezin te zorgen of om te werken. Weinig reden tot dankbaarheid zou je zo zeggen. Alle reden tot verdriet, sombere gedachten en boosheid. En tóch kozen deze moedige mensen ervoor om een lijstje op stellen met punten waarvoor ze dankbaar zijn.

Uit ervaring weet ik hoe moeilijk dat is als je in een woestijnperiode van je leven zit. Je moet de punten zoeken, bij elkaar schrapen. Het is als het zoeken naar een klavertje vier in een weiland. Zeker als je niet iedere dag hetzelfde riedeltje wilt herhalen. En helemaal als je ervoor kiest om ook echt dankbaar te zijn. Wij mensen zijn zo geneigd om alleen te kijken naar wat niet goed gaat dat we vergeten om ons heen te kijken en te zoeken naar geluksklavertjes.

En dat is nu precies waar het misgaat. Bij mij tenminste wel. Als we niet oppassen lopen we rond met  gebogen hoofd, letterlijk en figuurlijk. We zien alleen nog maar de modder en het vuil waar we doorheen lopen. Als we omhoog zouden kijken, zouden we de lucht zien, de wolken, de vogels en de zon; dan zouden we Gód zien.

In mijn woestijnperiode besloot ik omhoog te kijken. Om te zoeken naar lichtstraaltjes die dwars door de donkere  wolken van mijn bestaan heen drongen. Die lichtstraaltjes schreef ik op. Iedere dag minstens vijf. Verplicht. En altijd anders dan de dagen ervoor. Ik ontdekte Gods zegeningen in de kleinste dingen. Zijn aanwezigheid hield mij op de been.

Inmiddels ben ik gestopt met het maken van een lijstje. Maar ik probeer nog steeds bewust elke dag te zoeken naar punten om dankbaar voor te zijn. Dankbaarheid helpt tegen sombere gedachten, nare gevoelens, angst en stress.

Waarvoor ben jij vandaag dankbaar?